MobLand:Η σειρά που όλοι συζητούν

• Μπορεί το τηλεοπτικό τοπίο να έχει γεμίσει με βία, γκανγκστερικές υποθέσεις και οικογενειακά δράματα. Όμως το MobLand, που έκανε πρεμιέρα στο Paramount+ στις 30 Μαρτίου και θα το βρείτε στην Ελλάδα μέσω της COSMOTE TV, καταφέρνει κάτι σπάνιο: να μετατρέπει το κλασικό είδος σε κάτι που νιώθεις επικίνδυνα φρέσκο.

  Και κάπως έτσι, από το πουθενά, όλοι μιλούν για αυτή τη σειρά.

  Στον ρόλο του “fixer” Χάρι Ντα Σόουζα, ο Τομ Χάρντι επιστρέφει σε σκοτεινά μονοπάτια, χωρίς όμως να παίζει τον συνηθισμένο «σκληρό τύπο» του σινεμά. Είναι εύθραυστος, βίαιος, ήσυχος και τρομακτικός – όλα ταυτόχρονα. Δίπλα του, ο Πιρς Μπρόσναν παίζει τον πατριάρχη μιας μαφιόζικης δυναστείας με τόση αυτοπεποίθηση που θυμίζει Succession με σφαίρες. Και η Έλεν Μίρεν, ήρεμη δύναμη και πυρηνική απειλή μαζί.

  Αυτό το τρίο δεν μαγνητίζει απλώς τα βλέμματα – κουβαλάει το βάρος μιας σειράς που έχει απαιτήσεις.

  Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από δύο αντίπαλες οικογένειες – τους Harrigans και τους Stevensons – που παλεύουν για εξουσία, έλεγχο και επιβίωση σε ένα Λονδίνο που δεν μοιάζει με καρτ ποστάλ. Είναι βρώμικο, μουντό, γεμάτο κάμερες, παρακολουθήσεις και προδοσίες.

  Το MobLand δεν βασίζεται στο σοκ – βασίζεται στην ένταση. Είναι περισσότερο πολιτικό, περισσότερο ψυχολογικό και λιγότερο θεαματικό από όσο περιμένει κανείς. Κι αυτό το κάνει απρόβλεπτο.

  Γιατί όλοι μιλούν γι’ αυτή τη σειρά;
  ✦ Γιατί σπάει το καλούπι του «νέου Peaky Blinders» και φτιάχνει δικό της ύφος
  ✦ Γιατί παντρεύει γκάνγκστερική δράση και οικογενειακή τραγωδία με τρόπους που θυμίζουν HBO
  ✦ Γιατί σε κάνει να νοιάζεσαι για χαρακτήρες που ξέρεις ότι είναι επικίνδυνοι
  ✦ Και γιατί στο τέλος κάθε επεισοδίου, θες να πεις σε κάποιον τι είδες

  Όχι, δεν είναι τέλεια. Οι κριτικές στο Metacritic (57/100) και στο Rotten Tomatoes (79%) δείχνουν ότι διχάζει. Αλλά ίσως αυτό να είναι το καλύτερο σημάδι: η MobLand δεν προσπαθεί να αρέσει σε όλους. Προσπαθεί να μείνει στο κεφάλι σου. Και το πετυχαίνει. Το MobLand είναι η απάντηση της τηλεόρασης στο ερώτημα: «Γίνεται να κάνεις ένα γκανγκστερικό δράμα χωρίς να επαναλαμβάνεσαι;». Και απαντάει με μια σειρά που δεν εστιάζει στα όπλα, αλλά στους ανθρώπους που τα κρατάνε. Αυτός είναι και ο λόγος που συζητιέται παντού. Όχι μόνο γιατί είναι «σκληρή», αλλά γιατί είναι πιο ανθρώπινη απ’ όσο θα ήθελες να παραδεχτείς.