Τι λένε τα μεγάλα μουσικά sites του κόσμου για το νέο album του Harry Styles

• Το νέο άλμπουμ του Harry Styles, με τον ιδιαίτερο τίτλο «Kiss All the Time. Disco, Occasionally.» που κυκλοφορεί αύριο βρίσκεται στο μικροσκόπιο του μουσικού Τύπου. Σύμφωνα με τον ιστότοπο Metacritic, ο δίσκος συγκεντρώνει βαθμολογία 76 στα 100, λαμβάνοντας «γενικά ευνοϊκές κριτικές». Ο Daniel Welsh της HuffPost UK έκανε λόγο για θετική υποδοχή με διακυμάνσεις, ενώ ο Casey Cooper-Fiske της PA Media χαρακτήρισε το αποτέλεσμα ως «μικτό».
  Οι πρώτες εντυπώσεις και οι ήχοι
  Ο Mark Savage του BBC News εντυπωσιάστηκε από τα «funky grooves», αν και παρατήρησε μια παράξενη αντίθεση ανάμεσα στη «μακρινή και αποσυνδεδεμένη» ερμηνεία του Styles και τη ζωντάνια της μουσικής. Τελικά, όμως, εξήρε το άλμπουμ ως μια τολμηρή απομάκρυνση από τις προηγούμενες δουλειές του. Ο John Earls του Classic Pop έδωσε 4,5 αστέρια, αποθεώνοντας τις «αντισυμβατικές ηχητικές επιλογές» και τους συναισθηματικούς στίχους.
  Από την άλλη, το Consequence (Paolo Ragusa) έδωσε βαθμό «B», σημειώνοντας ότι ενώ περιέχει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια του Styles, θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο «απελευθερωμένο», ενώ σχολίασε πως οι μπαλάντες δεν ταίριαζαν απόλυτα στη ροή του δίσκου. Η Emma Swann του DIY (4,5 αστέρια) τόνισε ότι ο Harry Styles δεν μοιάζει πια να ψάχνει την καλλιτεχνική του ταυτότητα, ενώ η Athena Sobhan του Euphoria (5 αστέρια) δήλωσε ότι ο καλλιτέχνης «κεντάει» πάνω στη disco αισθητική.
  Οι ενστάσεις και οι πιο αυστηρές κριτικές
  Ο Ludovic Hunter-Tilney των Financial Times (3 αστέρια) απόλαυσε την ενορχήστρωση, αλλά επέκρινε τα φωνητικά ως μη επαρκώς εκφραστικά, θεωρώντας ότι λείπουν οι δυνατοί στίχοι. Ο Kyle Lemmon του Flood στάθηκε στους συναισθηματικούς στίχους που αποτελούν την καρδιά του άλμπουμ, ενώ ο Alexis Petridis του Guardian (3 αστέρια) επαίνεσε την ηχητική συνοχή, αλλά χαρακτήρισε τους στίχους κάπως ασαφείς και το αποτέλεσμα λιγότερο αξιομνημόνευτο από όσο θα ήθελε.
  Η εξέλιξη και η ταυτότητα
  Το British GQ παρατήρησε μια στροφή προς την ωριμότητα, ενώ η Roisin O’Connor του Independent (4 αστέρια) συνέκρινε το άλμπουμ με το προηγούμενο (το οποίο βρήκε άτονο), καταλήγοντας ότι ο Styles βρήκε επιτέλους τον εαυτό του. Αντίθετα, ο Ed Power των Irish Times ήταν πιο αυστηρός, αποκαλώντας το άλμπουμ μια «βαρετή απογοήτευση» παρά την προσπάθεια εξέλιξης του ήχου.
  Η Maddy Mussen της London Standard (4 αστέρια) χαρακτήρισε το κομμάτι «Aperture» ως έναν «αντίστροφο Δούρειο Ίππο» που δεν αντιπροσωπεύει απόλυτα τον χορευτικό ήχο του υπόλοιπου δίσκου, ενώ το NME (Rhian Daly) έδωσε 4 αστέρια, γράφοντας ότι ο Harry ξεπέρασε τη στιχουργική που βασίζεται σε κουτσομπολιά και δημιούργησε κάτι προσωπικό και εξερευνητικό.
  Το «Fun» και το «Strange»
  Η Kitty Empire του Observer βρήκε το άλμπουμ «διασκεδαστικό αλλά μπερδεμένο», ενώ ο Matt Mitchell του Paste (βαθμός C) ήταν από τους πιο επικριτικούς, γράφοντας ότι ο Styles μοιάζει με «καλεσμένο» στον δικό του δίσκο λόγω της υπερβολικής επεξεργασίας στη φωνή.
  Τέλος, το Rolling Stone (Joe Levy) χαρακτήρισε το έργο «υπέροχα παράξενο και σταθερά γοητευτικό», το Rolling Stone UK (Nick Reilly) το βρήκε «εκλεκτικό και χαρούμενο», ενώ η USA Today και το Variety επαίνεσαν τον Styles που επέλεξε να πάρει ρίσκα και να μην προσφέρει απλώς «έτοιμο φαγητό για το ραδιόφωνο», αλλά μια χαλαρή και εξελιγμένη ατμόσφαιρα.

  Το Συμπέρασμα: Ένα τολμηρό στοίχημα που κερδήθηκε
  Συνοψίζοντας, το «Kiss All the Time. Disco, Occasionally.» δεν είναι απλώς ένα ακόμα pop άλμπουμ, αλλά η επίσημη δήλωση καλλιτεχνικής ανεξαρτησίας του Harry Styles. Παρά τις επιμέρους ενστάσεις για κάποιους «ασαφείς» στίχους ή την έντονη επεξεργασία στα φωνητικά, η πλειοψηφία των διεθνών κριτικών συμφωνεί σε ένα πράγμα: ο Harry σταμάτησε να κυνηγά τα σίγουρα hits και επέλεξε να πειραματιστεί με έναν ήχο που τον εκφράζει πραγματικά.
  Με κυρίαρχα στοιχεία τη disco αισθητική, τα funky grooves και μια διάθεση πειραματισμού, ο Styles αποδεικνύει ότι έχει την αυτοπεποίθηση να εξελιχθεί. Το άλμπουμ καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα «παράξενο», γοητευτικό και άκρως χορευτικό, αφήνοντας πίσω του την εικόνα του «ασφαλούς» pop idol. Για τους περισσότερους, είναι η στιγμή που ο Harry Styles βρίσκει την οριστική του ταυτότητα, προσφέροντας στο κοινό μια μουσική εμπειρία που, αν και διχάζει, σίγουρα δεν περνά απαρατήρητη. Είναι ένας δίσκος που απαιτεί επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να ξεκλειδώσεις κάθε του επίπεδο – και αυτό ακριβώς είναι που τον κάνει εξαιρετικό.